W 1592 roku z inicjatywy biskupa Popayán postanowiono wykonać wspaniałą szczerozłotą koronę i ozdobić ją najpiękniejszymi szmaragdami znalezionymi w Ameryce Południowej. Sprowadzono dwudziestu czterech europejskich artystów, którzy przez sześć lat wyrzeźbili w 100 funtowej bryle 20 karatowego złota delikatną, bogato zdobioną koronę ważącą ok. 0,5 kilograma. Ozdobili ją 477 szmaragdami o masie 1524 karatów, z których największy (45 karatów) pochodził ze skarbca inkaskiego króla Atahualpy. Gdy dzieło było gotowe 8 grudnia 1599 roku umieszczono je w kościele katedralnym w Popayán na głowie posągu Najświętszej Marii Panny.
W XVII wieku sanktuarium maryjne Świętej Marii Dziewicy Królowej Andów w Popayán stało się ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym. Bogactwa miejscowej katedry przyciągały jednak również złodziei. W 1650 roku pomimo środków ostrożności i przechowywania najcenniejszych skarbów w ukryciu Korona Andów została skradziona. Udało się ją odzyskać, ale kolejne próby jej kradzieży zmusiły opiekunów wotum do jej rozmontowania. W XIX wieku po tym jak w 1812 roku korona znalazła się w posiadaniu Simóna Bolívara sześć części korony ukryto w osobnych skrytkach, gdzie znajdowały się do początku XX wieku.