Przy zastosowaniu partycji GPT możliwe jest użycie do 128 partycji podstawowych, a sama struktura partycji obsługuje dyski o pojemności do 18EB (w Windows Server 2003 SP1).
Schematy partycjonowania Microsoft Windows W systemach z rodziny Windows standardowym schematem partycjonowania jest stworzenie pojedynczej partycji będącej dyskiem C:, na którym jest przechowywany system operacyjny, dane i programy. Zalecane jest stworzenie kilku partycji lub użycie kilku dysków twardych, gdzie na jednej partycji znajduje się system operacyjny, a na pozostałych programy i dane. Jeśli jest to możliwe plik wymiany powinien znajdować się na oddzielnej partycji dysku, na którym nie znajduje się system operacyjny.
UNIX W systemach z rodziny UNIX, w tym jak Linux, bezpiecznie jest stworzyć oddzielne partycje: /, /boot, /home, /tmp, /usr, /var, /opt i partycję wymiany. Dzięki temu mamy pewność, że nawet jeśli jeden system plików zostanie uszkodzony, nie spowoduje on uszkodzenia danych na innych partycjach, minimalizując utratę danych. Wadą takiego rozwiązania jest konieczność podziału dysku na małe części o ustalonej wielkości. Dobranie ich wielkości jest czasami bardzo trudnym zadaniem. Typowy system typu desktop używa jednej partycji / (root) zawierającej cały system operacyjny oraz partycji wymiany.