18 Pułk Czołgów Średnich – oddział wojsk pancernych ludowego Wojska Polskiego.
Od lat 60. XX w. wchodził w skład 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Jana Kilińskiego. Stacjonował w garnizonie Wędrzyn.
Rodowód Wywodzi się z 18 samodzielnego pułku czołgów sformowanego w 1951 w Nysie na podstawie Rozkazu Dowódcy V Okręgu Wojskowego Kraków.
Struktura samodzielnego pułku obejmowała: sześć kompanii czołgów średnich batalion artylerii pancernej dwie kompanie dział pancernych kompanię technicznego zaopatrzenia plutony: łączności i saperów. Uzbrojenie pułku stanowiły: 63 czołgi średnie T-34/85 i 18 dział pancernych.
W grudniu 1952 zmieniono etat. W pułku zmniejszono liczbę kompanii czołgów średnich do trzech i jednej kompanii dział pancernych. Ogólna liczba podstawowego sprzętu bojowego wynosiła wtedy 30 czołgów i 5 dział pancernych.
Rozkazem organizacyjnym MON nr 0046/Org. z 22 września 1954 zmieniono jego nazwę na 18 samodzielny pułk czołgów i artylerii pancernej.
W 1955 Pułk włączono w struktury 5 Dywizji Piechoty oraz przegrupowano go do Wędrzyna.
W 1957 zmieniono podległość – pod 4 Pomorską Dywizję Piechoty.
W 1958 zredukowano pułk do batalionu. Powstał 41 batalion czołgów średnich.