Laderwerki były czarne, a guziki złote.
Reformy Sejmu Wielkiego zwiększyły stany polskiej piechoty w poszczególnych regimentach. Etaty z października 1789 i maja 1792 roku zakładały istnienie regimentu składającego się z dwunastu kompanii uszykowanych w trzy bataliony. W przededniu wojna w obronie Konstytucji 3 maja 15 regiment piechoty szefostwa Jana Augusta Cichockiego liczył 1545 żołnierzy.
Regimentem dowodził zazwyczaj pułkownik. Stanowisko szefa regimentu, związane z wielkimi poborami, było najczęściej uważane za synekurę. Szefowie posiadali prawo fortragowania (przedstawiania do awansu) oficerów.
Plany użycia W lipcu dwa bataliony regimentu pieszego, weszły w skład Garnizonu Warszawa. Stanowiły go razem z regimentem gwardii pieszej koronnej, 10 regimentem ordynacji rydzyńskiej, batalionem 9 regimentu oraz trzema batalionami ochotniczymi. Miały one, wspólnie z Dywizją Małopolską oraz Dywizją Wielkopolską, wzmocnić cofający się z Ukrainy ku środkowej Wiśle Korpus księcia Józefa Poniatowskiego. W związku z przystąpieniem króla do konfederacji targowickiej, planów nie zrealizowano.