wystawa ta wchodziła w skład pokazu poświęconego Kopernikowi i jego czasom.
Zasłynął jako portrecista, mając w dorobku fotografie uczonych Ludwika Kolankowskiego i Kazimierza Hartleba, malarza Tymona Niesiołowskiego, kompozytora Feliksa Nowowiejskiego i wielu innych osobistości. Fotografie portretowe stanowiły lwią część jego pierwszej wystawy indywidualnej, którą prezentował w 1947 w toruńskim Domu Plastyków. Łącznie miał za życia siedem takich wystaw, z czego ostatnia, w 80-lecie urodzin w 1973, miała charakter retrospektywny; uczestniczył także w licznych wystawach zbiorowych, tak w kraju, jak i Europie, Ameryce czy Azji.
W latach 1950–1952 prowadził zajęcia z fotografiki dla studentów Wydziału Sztuk Pięknych i Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Był miłośnikiem muzyki, przyrody, astronomii. W 1946 wspólnie z Zygfrydem Gardzielewskim (późniejszym zięciem) założył toruński oddział Polskiego Towarzystwa Fotograficznego i przez 16 lat mu prezesował. Działał w Klubie Miłośników Fotografii przy Polskim Towarzystwie Krajoznawczym. Od 1951 należał do Związku Polskich Artystów Fotografików.