Według dominującej obecnie hipotezy do XVI wieku Amu-daria nie zasilała bezpośrednio Jeziora Aralskiego, lecz na południe od jego dzisiejszego brzegu dzieliła się na kilka ramion. Jedno z nich, zwane Daria-łyk, prawdopodobnie najzasobniejsze w wodę, odbijało na zachód i zasilało słodkowodne wówczas jezioro Sarykamyskie. Uzboj wypływał z tego jeziora i doliną Uzboj płynął na południowy zachód do Morza Kaspijskiego.
Wczesnośredniowieczne arabskie, perskie i europejskie itineraria i kroniki opisują drogę wodną z Mazandaranu do Chorezmu oraz wspominają o sztucznej tamie na Amu-darii w okolicach Urgenczu, zburzonej przez wojska mongolskie w 1221. Źródła historyczne potwierdzają istnienie w czasach późnego średniowiecza osad ludzkich u podnóża gór Bałchan, wykorzystujących system irygacyjny, którego osią był Uzboj.
W XVI wieku Uzboj wysechł w następstwie zmiany biegu Amu-darii na dzisiejszy – itinerarium z 1558 wskazuje, że już wtedy wody Uzboju nie docierały do Morza Kaspijskiego. Prawdopodobnie wraz z wyschnięciem Uzboju doszło do stopniowej zamiany jeziora Sarykamyskiego w słone bagnisko i do raptownej transgresji Jeziora Aralskiego.