thumb|Grób Teresy Grodzińskiej na cmentarzu przy ul. Limanowskiego w Radomiu Teresa Jadwiga Grodzińska (ur. 20 grudnia 1899 w Jaszowicach, zm. 1 września 1920 w Czortowicach) – polska sanitariuszka, która odznaczyła się bohaterską postawą i zginęła zamordowana podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920. Pośmiertnie została odznaczona Orderem Virtuti Militari, jako pierwsza kobieta w II RP.
Życiorys Pochodziła ze szlacheckiej rodziny ziemiańskiej Grodzińskich, herbu Kuszaba (Paprzyca). Była wnuczką Władysława Grodzińskiego (ur. 1823, zm. 28 marca 1908), prezesa dyrekcji szczegółowej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, a córką Bronisławy Arkuszewskiej oraz Feliksa Grodzińskiego. Była piątym z kolei dzieckiem małżeństwa.
Jako uczennica Gimnazjum im. Marii Gajl w Radomiu działała w harcerstwie, a w 1915 wstąpiła do tajnej Organizacji Młodzieży Narodowej. Gimnazjum ukończyła w 1916(według innego źródła w 1918), a w 1918 rozpoczęła naukę w szkole ogrodniczej w Warszawie. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej w czerwcu 1920 przerwała naukę i rozpoczęła praktykę w stołecznym Szpitalu Ujazdowskim mając na celu służbę na froncie jako ochotniczka. 10 lipca 1920 zgłosiła się do służby na froncie. 21 lipca 1920 została wysłana jako pielęgniarka z kompanią sanitarną 1 Brygady Jazdy w okolice Zamościa. Następnie została przydzielona do 5.