4 dywizjon artylerii konnej (4 dak) – oddział artylerii konnej Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
4 Dywizjon Artylerii Konnej sformowano 7 kwietnia 1919 roku. Dywizjon od jesieni 1921 roku stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr III w garnizonie Suwałki. W 1921 roku funkcjonował w strukturze 3 pułku strzelców konnych. Pod względem wyszkolenia pododdział podlegał dowódcy 3 Grupy Artylerii.
Wojna polsko-bolszewicka 1919–1920 W wojnie polsko-bolszewickiej 1919–1920 poszczególne baterie formowane stopniowo wchodziły do walki na różnych odcinkach frontu, walcząc m.in. na Wołyniu, pod Zamościem, Koziatyniem, Olszanicą, Kryłowem, Beresteczkiem, Bełzem, a później w obronie linii Bugu i Wisły pod Płockiem.
Miejsca walk dywizjonu lub jego pododdziałów w okresie 1919–1920
thumb|Tereny działań bojowych dywizjonu w latach 1919–1920 na froncie wschodnim Podczas działań wojennych dywizjon zdobył pociąg pancerny, jedną baterię, kilkanaście ciężkich i kilkanaście lekkich karabinów maszynowych, wzięto do niewoli 150 jeńców (w tym dowódcę pułku i dowódcę batalionu sowieckiego). thumb|Uroczystość nadania orderów artylerzystom z 4 DAK.