mały|Waleria Szalay-Groele - tablica na budynku przy ul. Kolejowej 16 w Dębicy mały|Grób Walerii Szalay-Groele na cmentarzu wojskowym w Dębicy Waleria Szalay-Groele (ur. 12 marca 1879 w CzernichowcachСергій Ткачов, В. Ханас: Шалай-Гроеле Валерія. w: , zm. 4 marca 1957 w Dębicy) – polska powieściopisarka, pedagog, reportażystka.
Życiorys Córka oficjalisty dworskiego Stanisława Szalaya i Jadwigi z Pankowskich. Ukończyła studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu we Lwowie; studiowała również polonistykę. W 1900 zaczęła pracę nauczycielki; po 1919 nauczała w Poznaniu. W latach 1920–1922 wchodziła w skład redakcji „Kłosów Polskich”, współpracowała również z „Kurierem Poznańskim” i „Małym Światkiem”. W latach II wojny światowej działa w polskim ruchu oporu, wspierała harcerstwo, była łączniczką organizacji podziemnej i kolporterką prasy podziemnej. W latach 50. pracowała w Dębicy, ponownie jako nauczycielka.
Jest autorką libretta do opery Legenda Bałtyku Feliksa Nowowiejskiego.