w ciągu dnia spędzają czas we wspólnie sporządzonych oprzędach. Wieczorami wychodzą z nich do miejsc żerowania, by o poranku powrócić do gniazda. Podczas tych wędrówek tworzą charakterystyczne korowody (długości nawet kilku metrów), tzw. procesje (stąd nazwa rodziny). Każda z nich zachowuje kontakt dotykowy z poprzedniczką, a w razie zagubienia, szuka grupy do skutku. „Złośliwe” wytrącenie jednej z gąsienic z szeregu powoduje, że gąsienice znajdujące się za powstałą luką poruszają się szybciej, aż dogonią pochód. Ponadto gąsienica, która została przesunięta, usiłuje wepchać się z powrotem do szeregu; jeśli trafi przy tym na sztukę mniejszą i słabszą od siebie – zajmuje jej miejsce, w przeciwnym wypadku udaje jej się dołączyć dopiero na koniec korowodu. Francuski biolog, Jean Henri Fabre, wykazał w XIX wieku, że wędrówki te są zachowaniem automatycznym. Wykonał on eksperyment polegający na utworzeniu zamkniętego korowodu, poruszającego się po obwodzie koła. Gąsienice krążyły po tym torze przez 7 dni aż do całkowitego wycieńczenia i śmierci.
Występowanie Na całym świecie występuje niespełna 100 gatunków korowódek, z czego w Palearktyce 9, a w Polsce tylko 2.