Ich przekroje wzdłużne, zwane profilami lotniczymi są przedmiotem opracowań teoretycznych i badań doświadczalnych.
Dla większości profili przy niezbyt dużych kątach natarcia α, poniżej 0,25 radiana (około 15°), współczynnik siły nośnej można wyrazić wzorem:
gdzie: m – współczynnik zależny tylko od kształtu profilu, dla profili lotniczych wynoszący około 3, α – kąt natarcia, – kąt natarcia, dla którego siła nośna jest równa zero.
Po przekroczeniu pewnego kąta, zwanego granicznym, współczynnik siły nośnej zaczyna spadać. Przyczyną spadku siły nośnej, a także wzrostu oporu jest odrywanie się strug powietrza od powierzchni profilu, w której stronę skierowana jest siła nośna. Maksymalne wartości współczynnika osiągają 1,4–1,7.
Istnieją olbrzymie zbiory danych określające charakterystyki zmienności różnych profili w funkcji kąta natarcia, co pozwala na obliczenie siły nośnej każdego klasycznego skrzydła.
Powstawanie siły nośnej
Ogólne wnioski na podstawie zasad dynamiki Newtona Siła nośna powstaje gdy ciało poruszające się względem płynu zmienia całkowitą ilość ruchu (pęd) otaczającego to ciało płynu w kierunku prostopadłym do tego ruchu.