Jednak w rezultacie się zdecydowali, skuszeni perspektywą uzyskania dobrych ocen z przynajmniej jednego przedmiotu.
„SPONAA”, sprzedana im przez „Szekspira”, polega głównie na tzw. „Wielkim Asocjacyjnym Bluffie”, „zapuszczaniu Węża Morskiego” i doprowadzaniu Alcybiadesa do „dryfu”, tj. luźnej narracji na ciekawe tematy. Zastosowanie tych metod powoduje, że lekceważony dotąd „Alcybiades” okazuje się świetnym wykładowcą, a klasa ulega fascynacji historią. Kulminacją powieści jest finał – klasa VIIIa zostaje wyznaczona do oprowadzenia po Warszawie wycieczki uczniów z Ełku. W przededniu chłopcy, przerażeni perspektywą kompromitacji, dręczeni sennymi koszmarami i wyrzutami sumienia, postanawiają wyjawić „Alcybiadesowi”, że ich zainteresowanie historią było tylko „sposobem”. Profesor przekonuje ich jednak, że mają dużą wiedzę historyczną. Oprowadzanie wycieczki okazuje się wielkim sukcesem.
Puenta stawia pytanie, czy za nauczeniem się przez bohaterów historii stoi m.in. cud, „SPONAA”, czy ich własne, nierozpoznane dotąd umiejętności.
Zobacz też Spona – filmowa adaptacja powieści
Kategoria:Polskie powieści z Listy Honorowej IBBY Kategoria:Powieści Edmunda Niziurskiego Kategoria:Powieści z 1964 Kategoria:Lektury szkolne w Polsce Kategoria:Powieści, których akcja toczy się w Polsce