Jerzy Wilhelm von Goltz (vel Golcz) herbu Goltz (ur. 21 czerwca 1721data urodzenia na stronie Sejmu Wielkiego Golczewo – zm. 24 kwietnia 1767) – generał lejtnant (od 1760) i generał major (od 1750) wojsk koronnych, marszałek utworzonej w 1767 dysydenckiej konfederacji toruńskiej.
Życiorys Miał dwóch braci generałów Wojsk Koronnych: Henryka i Stanisława Augusta. Od młodości służył w regimencie pieszym im. Królewicza Wojsk Koronnych. Od 1748 jako pułkownik był szefem 2 Regimentu Pieszego Koronnego. W roku 1750 uzyskał patent generała majora, a w 1760 generała lejtnanta jako dowódca tegoż regimentu. W czasie wojny siedmioletniej w 1763 był wysłannikiem Augusta III Sasa do Berlina jako jego konsyliarz gabinetowy i poseł. Jako działacz luterański poparł w 1764 kandydaturę Stanisława Augusta Poniatowskiego, zalecaną przez króla Prus Fryderyka II i Rosję. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego w roku 1764 z województwa kaliskiegoAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 54..