Hermann Leopold August von Oppeln-Bronikowski (ur. 2 stycznia 1899 w Berlinie, zm. 19 września 1966 w Gaißach) – generał-major Wehrmachtu, złoty medalista olimpijski z Berlina.
Życiorys Hermann von Oppeln-Bronikowski pochodził ze starej polsko-niemieckiej, bardzo rozgałęzionej rodziny szlacheckiej, której wielu potomków służyło od XVIII wieku w armiach szwedzkiej, polskiej, pruskiej i niemieckiej. Jego ojciec, również Hermann, był oficerem, w chwili wybuchu I wojny światowej w randze pułkownika oraz dowódcą 4. Pułku Gwardii. Później w szeregach Reichswehry dosłużył się rangi generała piechoty.
W wieku lat 17 wstąpił jako ochotnik (chorąży) do 10 Pułku Ułanów. W roku 1917 wraz ze swym pułkiem stacjonował w Warszawie w oddziałach armii okupacyjnej. Następnie walczył w nim na froncie wschodnim, a pod koniec wojny w Szampanii. Otrzymał m.in. Krzyż Żelazny 1. klasy. Po zakończeniu wojny pozostał jako porucznik w szeregach zredukowanej do 100 000 żołnierzy armii niemieckiej i zajmował się szkoleniem kawalerii. W roku 1936 jako rotmistrz zdobył ze swą drużyną na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie złoty medal w jednej z konkurencji jeździectwa – ujeżdżeniu.