Bitwa o Fort Ticonderoga – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 5–6 lipca 1777 i było raczej manewrem bojowym niż bezpośrednią bitwą w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych.
Armia brytyjska prowadzona przez Johna Burgoyne'a zajęła Fort Ticonderoga i zmusiła amerykańskich obrońców generała Arthura St. Claira do wycofania się z placówki.
Przed bitwą mały|plan okolic
Sytuacja na froncie Wojska brytyjskie (w skład korpusu wchodziły również oddziały heskie) zostały zatrzymane latem 1776 w czasie bitwy pod Valcour. Fort Ticonderoga był znakomitym punktem strategicznym pozwalającym kontrolować południowy kraniec jeziora Champlain oraz wejście do doliny rzeki Hudson. Brytyjska strategia polegała na rozdzieleniu zbuntowanych kolonii przez połączenie swoich sił, które uderzały na południe z Quebecu z poruszającymi się na północ wzdłuż Hudson siłami z Nowego Jorku. Zajęcie Ticonderoga było w takiej strategii kluczowym posunięciem.
Zimowe fortyfikowanie Do nastania zimy Amerykanie przez kilka miesięcy przygotowując obronę i naprawiając starą część fortu, dobudowali również dodatkowe blanki.