zwłaszcza Marathowie wykorzystywali głownie importowane z Europy – były one wówczas nitowane do rękojeści.
Niektóre katary miały głownie dwu- a nawet trójdzielne, dzielące się w kierunku sztychu. Zdarzały się też trójdzielne głownie, rozchylające się przy naciśnięciu rękojeści. Inną interesującą formą był sztylet z ostrzem pustym w środku, służący równocześnie za pochwę do kolejnego, mniejszego kataru (którego głownia chowała się do wnętrza większego). Niektóre katary mają po obu stronach głowni sztabki, umożliwiające przechwycenie ostrza przeciwnika, co sugeruje, że używano ich jako lewaków-łamaczy mieczy. Istniały też bronie kombinowane, łączące sztylet i jeden lub dwa pistolety, z lufami wzdłuż głowni.
Katary mogły być wyposażone w jelec tarczowy, który w toku rozwoju przyjmował bardziej złożone formy osłony dłoni. Mogły one mieć postać pełnej metalowej tarczki, ale najprawdopodobniej na wzór koszowych jelców broni portugalskiej zaczęto stosować osłony perforowane, nierzadko ozdobne. Szczególnie wyszukane osłony miały katary z Tańdźawuru. Szczególną formą są osłony w kształcie pawia, które symbolizują Paravāni, boskiego pawia-wierzchowca boga wojny Karttikeji.
Z katarów wyposażonych w rozbudowane osłony wywodzi się miecz pata.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Sztylety Kategoria:Broń indyjska