thumb|240px|Pociski Pomeroya były używane przez samoloty do atakowania zeppelinów|alt=Jest to czarno-biała ilustracja z książki. W górnej część jest dwupłatowy samolot, w dolnej atakowany zeppelin. Zeppelin jest ustawiony ukośnie, w kierunku samolotu. Został trafiony, na jego dziobie jest duży rozbłysk. Niebo wypełniają plamy wybuchów.
Pociski zapalające Pomeroya (ang. Pomeroy bullets) – wypełnione nitrogliceryną pociski karabinowe opracowane przez nowozelandzkiego wynalazcę Johna Pomeroya, wykorzystywane podczas I wojny światowej do walki ze sterowcami.
Historia Pierwsze pociski zapalające John Pomeroy opracował w 1902 roku. Bazą amunicji był standardowy brytyjski pocisk karabinowy kalibru .303 cala (7,7 mm) wypełniony bardzo wrażliwą na bodźce mechaniczne (uderzenia) nitrogliceryną. Wynalazca zaproponował wprowadzenie swoich pocisków do uzbrojenia armii nowozelandzkiej, jednak wojskowi mimo dużego wrażenia jakie wywarła na nich ta broń nie zdecydowali się na jej wykorzystanie. Rozczarowany Pomeroy wyjechał najpierw do Australii a później Anglii, gdzie przedstawił swój wynalazek brytyjskiemu War Office.