Pagoda dodatkowo posiada rozwinięte funkcje sakralne poza zwykłymi funkcjami relikwiarza. Sama nazwa „pagoda” używana w językach europejskich jest po prostu zniekształceniem sanskryckiego terminu bhagavatī („święta”), jednak pod względem architektonicznym cechą wyróżniającą pagody jest ich forma – poligonalnych wież złożonych z wielu kondygnacji podkreślonych bogato zdobionymi daszkami, często z odchylonymi ku górze narożami i ozdobnymi wspornikami. Pagody zdobione są ornamentami rzeźbiarskimi, złoceniami, laką i polichromią. W takiej postaci pagody pojawiają się przede wszystkim w Chinach, Korei i Japonii, ale występują również na indonezyjskiej wyspie Bali. Dla ich określenia używa się chińskiego znaku 塔, pinyin: tă, jap. tō, kor. 탑 t’ap, czyli po prostu wieża.
Jednakże z drugiej strony w tejże Japonii, niezależnie od pagody, będącej ważną i o pokaźnych wymiarach budowlą stanowiącą część kompleksu świątynnego, występują również wolno stojące tradycyjne stupy, istnieje również pojęcie tzw. gorintō, tzw.