Otoemisja akustyczna, ang. otoacoustic emission – OAE, nazywana również emisją otoakustyczną – jedna z obiektywnych metod diagnostycznych stosowanych w audiologii. Metoda ta pozwala na wykrycie niedosłuchu odbiorczego pochodzenia ślimakowego. Działanie OAE opiera się na zjawisku fizjologicznym o tej samej nazwie odkrytym w 1978 roku przez Davida Kempa. Polega ono na emisji przez ucho wewnętrzne dźwięków w odpowiedzi na bodziec akustyczny (trzask) lub spontanicznieD.T. Kemp, Stimulated acoustic emission from within the human auditory system, „J. Acoust. Soc. Am.” 1978; 64: s. 1386–1391.. Słaby sygnał emitowany jest przez ucho wewnętrzne do otoczenia (przewód słuchowy zewnętrzny), skąd może być rejestrowany za pomocą aparatu do pomiaru OAE.
Za emisję dźwięków w uchu wewnętrznym odpowiedzialne są komórki rzęsate (słuchowe) zewnętrzne, które mają zdolność kurczenia sięD.T. Kemp, Towards model for the origin of cochlear echoes, Hear Res 1980; 2: s. 533–548.. Właściwości kurczliwe komórek słuchowych zewnętrznych ujawniają się w spoczynku (stałe napięcie spoczynkowe) lub podczas pobudzania dźwiękiemH.P. Zenner, Kurczliwość A.C. i D.C. czuciowych komórek słuchowych u ssaków – nowe poglądy na fizjologię procesu słyszenia, „Otolaryng. Pol.” 1992;