Od 1926 roku po upadku rebelii szejka Saida przeciwko władzom tureckim, 25 000 Kurdów uciekło z Turcji do prowincji Dżazira, gdzie otrzymały obywatelstwo od francuskich władz mandatowych.
Przed 1927 rokiem było 45 wiosek kurdyjskich, a 1929 roku przybyła nowa fala uchodźców, gdyż władze mandatowe zachęcały Kurdów do osiedlania się w Syrii. W 1939 roku było już od 700 do 800 wiosek kurdyjskich. Władze francuskie organizowały osiedlanie uchodźców. Jeden z najważniejszych z tych planów został zrealizowany w Górnej Dżazirze w północno-wschodniej Syrii, gdzie Francuzi budowali nowe miasta i wsie z zamiarem zakwaterowania uchodźców uważanych za „przyjaznych”. Zachęciło to prześladowane mniejszości narodowe z Turcji, do opuszczenia swoich domów i majątku przodków, mogły znaleźć schronienie i odbudować swoje życie w względnym bezpieczeństwie w sąsiedniej Syrii. W rezultacie obszary przygraniczne w prowincji Al-Hasakah zaczęły mieć większość kurdyjską, podczas gdy Arabowie pozostali większością na równinach rzecznych i gdzie indziej.
Przypisy
Kategoria:Muhafazy w Syrii