Historia miasta i jego zabudowy Materiał archeologiczny datowany jest od VI wieku p.n.e., ale zabudowa typu miejskiego znana jest od IV wieku p.n.e. Rozkwit Gorgippy przypada na okres od IV do II wieku p.n.e., a drugi okres prosperity obejmuje dwa pierwsze wieki n.e.
W okresie największego rozkwitu powierzchnia miasta wynosiła w przybliżeniu 35-38 ha. Część nowej zabudowy miasta wchłonęła wcześniejszą nekropolę z V wieku p.n.e. W IV wieku p.n.e. formuje się plan miasta. Wzniesione w tym okresie kamienne budowle wielokrotnie później przebudowywano, z powtórnym wykorzystaniem tego samego materiału budowlanego: kamieni, bloków, płyt. W okresie hellenistycznym w mieście stworzony zostaje system zaopatrzenia w wodę. Przy wykopaliskach na miejskiej agorze odkryto pozostałości budynków użyteczności publicznej – fragmenty rzeźb i kolumn w stylu doryckim. Odnaleziono resztki głównej ulicy z IV-III wieku p.n.e., biegnącej na linii wschód-zachód od wschodnich bram miasta do jego centrum. Szerokość jej sięgała 8 m, a powierzchnia pokryta była małymi kamieniami, resztkami kamiennych płyt i glinianych naczyń (amfor), rozrzuconymi na glinianym podłożu pokrywającym znajdującą się pod nim skałę. W kierunku morza szła jeszcze jedna ulica o szerokości 4-4,5 m wybudowana później.