Dominus ac Redemptor (łac. Pan i Odkupiciel) – brewe papieża Klemensa XIV z dnia 21 lipca 1773, znoszące zakon jezuitów. Breve to zostało na papieżu wymuszone groźbami (m.in. zamknięciem klasztorów, likwidacją nuncjatur i inwazją Państwa Kościelnego) i zachętami (bezpieczeństwo dla pozostałych zakonów, otwarcie nuncjatur i oddanie okupowanych terytoriów) przez Hiszpanów, przy pomocy agentów Francji i Królestwa Neapolu Chadwick, Owen, The Popes and European Revolution. Clarendon Press, Oxford, 1981, s. 381. . Breve to cieszyło się powszechnie największą popoularnością spośród bulli i breve papieskich jakie kiedykolwiek wydano, porównywalnym jedynie z ogłoszeniem aggiornamento Jana XXIII Chadwick, Owen, The Popes and European Revolution. Clarendon Press, Oxford, 1981, s. 374, 382..
Breve to jest przykładem zarówno mocy papieskiej wewnątrz Kościoła (kasata najsilniejszego zakonu bez żadnych wstępnych kwerend), jak i mocy państw katolickich, które papieża do tego kroku zmusiły. Było ono jednocześnie możliwe dlatego, że założyciel zakonu, Ignacy Loyola, uczynił posłuszeństwo papieżowi najwyższą cnotą jezuitów Chadwick, Owen, The Popes and European Revolution. Clarendon Press, Oxford, 1981, s. 383-4.