Osadnictwo Kurów na Mazowszu i w Małopolsce Pojawienie się Kurów na Mazowszu, jest ściśle powiązane z polityką księcia Konrada mazowieckiego, oraz z jego koncepcją zapewnienia krajowi bezpieczeństwa zagrożonego ze strony Prusów. W myśl tej polityki, w celu obrony Mazowsza od częstych napadów pogańskich, osadził książę w Dobrzyniu nad Wisłą zakon rycerski, którego zadaniem miała być ochrona pogranicza. W tym celu zwrócił się on do biskupa Prus Chrystiana, z prośbą o zorganizowanie na terenie własnego państwa, militarnego zakonu rycerskiego, któremu powierzona zostałaby misja ochrony granic ziem książęcych. Biskup spełnił tę prośbę organizując zakon zwany Kawalerami Jezusa Chrystusa lub popularnie – Braćmi dobrzyńskimi. Trzon dowódczy stanowili w nim rycerze przybyli z terenów Meklemburgii.
Kadrę zakonu stanowiło 14 rycerzy-zakonników, pod dowództwem wielkiego mistrza, wyświęconych przez biskupa Chrystiana. Część spośród nich pochodziła z okolic miasta Basedow w Meklemburgii. Byli to: Raven, Wedege, Konrad von Stur, Fridrich von Lubow, Reihard von der Lühe, Ulrich von der Lühe, Johan Heinrich von der Lühe.