Oni również, wchodząc w skład roty, polskim zwyczajem, przyjmowali za własny znak dowódcy, co wypływało z kopijno-chorągiewnego ustroju jazdy w średniowieczu.
Szeregi Zakonu Braci z Dobrzynia zasilało od 1222 roku rycerstwo mazowieckie, szczególnie zaś chętnie od 1228 – momentu uposażenia zakonu przez księcia Konrada mazowieckiego w Ziemię dobrzyńską. Mieroszowski podobnie wywodzi też nazwę rzeki Kurówka, u ujścia której drużyna Kura osiadła, zakładając tam jedną z warowni, nazwaną od koguta widniejącego jako godło na chorągwi rycerskiej – Kurowem. Historię tę przytacza Marian Gumowski w swojej książce Najstarsze pieczęcie miast polskich XIII-XIV wieku. Tam czytamy, że początki Kurowa sięgają końca XII wieku i są identyfikowane z wymienionym w "Kronice" Galla Anonima – "Castrum Galli", co w tłumaczeniu na język polski jest interpretowane jako gród Kura. Około 1330 r.