Od pierwszych rund na czele tabeli znajdowali się utytułowani arcymistrzowie oraz dwóch mistrzów międzynarodowych: Ron Henley i Murray Chandler. Po XVIII rundzie zdecydowanie liderował Walter Browne (13½ pkt) przed Murrayem Chandlerem i Larrym Christansenem (obaj po 12 pkt). Jednak w kolejnych rundach W. Browne zaczął remisować swoje pojedynki, co pozwoliło konkurentom na zmniejszenie dystansu (po XXIV rundzie razem prowadzili W. Browne i R. Henley). W ostatnich partiach obaj liderzy pokonali swoich przeciwników i zwyciężyli z wynikiem 17½ pkt (w 25 partiach), ale okazały puchar otrzymał amerykański arcymistrz z powodu posiadania wyższej punktacji dodatkowej. Ron Henley pokonując w ostatniej rundzie Anthony Milesa odniósł niecodzienny sukces - wypełnił normę na tytuł arcymistrza (wynoszącą 17½ pkt) i dzięki dużej liczbie partii w turnieju zdobył ten tytuł. Do udanych zaliczyć również może swój udział Bojan Kurajica, który jako jedyny nie przegrał żadnego pojedynku. Zawodnicy indonezyjscy generalnie stanowili tło dla zagranicznych gości, choć każdy z nich pokonał któregoś z arcymistrzów.