Siemion Nikołajewicz Krasnow, (ur. 13 marca 1893 w miejscowości Krasnopolie w Rosji, zm. 17 stycznia 1947 w Moskwie) – rosyjski wojskowy (pułkownik), szef zarządu wojskowego oddziału kozackiego ministerstwa okupowanych ziem wschodnich III Rzeszy, a następnie szef sztabu Głównego Zarządu Wojsk Kozackich podczas II wojny światowej.
Był krewnym gen. Piotra N. Krasnowa. Uczęszczał do nikołajewskiej szkoły kawaleryjskiej, którą ukończył w 1913 r. Służył w lejbgwardii kozackiego pułku kawalerii. Brał udział w I wojnie światowej jako dowódca oddziału karabinów maszynowych lejbgwardii kozackiego pułku kawalerii w stopniu podesauła. Na początku 1918 r. wstąpił do oddziałów Kozaków dońskich walczących po stronie białych przeciwko bolszewikom. Od sierpnia 1920 r. w stopniu pułkownika był komendantem Kwatery Głównej gen. Piotra N. Wrangla, a następnie dowódcą dywizjonu lejbgwardii kozackiego pułku kawalerii. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie 1920 udał się na emigrację. W 1921 zamieszkał w Jugosławii, a w sierpniu 1924 przeniósł się do Paryża.