Tutaj od grudnia 1940 został poddany eksperymentom pseudomedycznym odporności na malarię. Przeżywając gehennę obozowego życia, 29 kwietnia 1945 został oswobodzony przez żołnierzy amerykańskich, ale wkrótce 12 maja zachorował na tyfus. Po leczeniu szpitalnym 12 lipca tegoż roku opuścił szpital obozowy, przebywając następnie w ośrodku polskim w Freimann. 5 sierpnia 1945 udał się do pracy duszpasterskiej w ośrodku polskim w Norymberdze (lipiec – październik 1945), a następnie do Coburga, gdzie był kapelanem szpitalnym.
W końcu kwietnia 1946 powrócił do Polski, do diecezji łomżyńskiej. 10 maja tegoż roku został wikariuszem parafii w Zambrowie, a od 1 lipca parafii w Grajewie. Następnie od 1 października przeniesiono go do Ostrołęki, a wkrótce do Augustowa. 12 października 1948 decyzją bp. Stanisława Kostki Łukomskiego miał być mianowany sekretarzem Kurii Diecezjalnej w Łomży, ale wcześniej 4 października zrezygnował z tej funkcji tłumacząc to stanem zdrowia. 26 maja 1952 został przeniesiony z Ostrołęki do Rutek na miejsce aresztowanego wcześniej ks. proboszcza Czesława Dziondziaka, ale wkrótce 4 sierpnia został przeniesiony do Łomży, będąc wikariuszem oraz jednocześnie notariuszem Sądu Biskupiego. Był również wikariuszem w Piątnicy Poduchownej (zastępował tam proboszcza od 2 października 1952).