Okres porewolucyjny W przededniu wybuchu rewolucji, siły lotnicze liczyły 2000 osób. 1 stycznia 1959 roku do Hawany wkroczył Fidel Castro na czele partyzantów. Po zwycięstwie, Kubańskie Wojskowe Siły Powietrzne zostały przemianowane na Siły Powietrzne Rewolucji. Czystki i chaos rewolucyjny spowodowały jednak obniżenie sprawności lotnictwa, w którym zostało 43, a w pewnym momencie w 1960 roku sześciu pilotów. Mimo to, kilka sprawnych samolotów zostało użytych w kwietniu 1961 roku do odpierania inwazji w Zatoce Świń, a kubański Sea Fury zniszczył jeden z użytych statków. Od połowy 1961 roku nastąpiła szybka wymiana dotychczas używanego sprzętu na odrzutowe MiG-15, a następnie dalsze konstrukcje radzieckiego przemysłu lotniczego. W połowie lat 60. XX wieku Kuba dysponowała już: 50 MiG-15 50 MiG-17 ok. 30 MiG-19 ok. 40 MiG-21 Powszechnie stosowaną praktyką przez Związek Radziecki było zmuszanie Kuby do zakupu obok preferowanych nowoczesnych samolotów również starszych i wyeksploatowanych, konsekwencją tych metod była obecność w 1976 roku obok nowoczesnych MiGów-21 również 75 starszych MiGów-17. Zwyczajem był również przymus kupowania jednego samolotu szkolnej wersji na 5–6 sztuk samolotu w wersji bojowej. Pod koniec lat 70. na uzbrojenie trafiły MiGi-23, a na początku 1990 roku MiGi-29.