Język judeo-berberyjski – język należący do języków berberyjskich, jest to grupa dialektów, używanych dawniej przez Żydów w środkowym i południowym Maroku, a obecnie w Izraelu.
Te dialekty powstały z języków berberyjskich tamazight i tashelhiyt z dodatkiem zapożyczeń z języka hebrajskiego. Cechą charakterystyczną jest wymawianie berberyjskiego sz jak s.
Dialekty judeo-berberyjskie były używane we wspólnotach żydowskich: Tinrhir, Ouijjane, Asaka, Imini i Ait Bou Oulli, które mieszkały w regionie Wysokiego Atlasu (wśród Berberów Tamazight) oraz we wspólnotach Oufrane i Illigh (wśród Berberów Sous, mówiących tashelhiyt). W języku judeo-berberyjskim powstawała literatura religijna, zapisywana alfabetem hebrajskim, np. (Pesah i Haggadah). Język ten był wypierany od XIX w. przez język judeo-arabski.
Większość Żydów z Maroka wyjechała w latach pięćdziesiątych XX w. do Izraela, gdzie język judeo-berberyjski szybko był wypierany przez język hebrajski. W 1992 w Izraelu było jeszcze około 2000 osób, znających judeo-berberyjski. Jest to język wymierający.