Z położenia na ich styku wynikło powstanie oryginalnego, synkretycznego oblicza miasta, w którym mieszały się tradycje kulturalne, społeczne, religijne ludów basenu Morza Śródziemnego i Wielkiego Stepu, i gdzie proces ten był bardziej zaawansowany niż w jakimkolwiek innym mieście bosporańskim.

Wykopaliska Pozostałości Tanaisu zlokalizowano w 1823, ale aż do 1955 wykopaliska prowadzono sporadycznie, nim podjęto systematyczne badania stanowiska.

Od lat dziewięćdziesiątych XX wieku, oprócz archeologów rosyjskich, działali tam także badacze niemieccy oraz archeolodzy polscy z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego. W ciągu 50 lat prac archeologicznych na stanowisku przebadano 10% ogólnej powierzchni miasta, setki grobów na miejskiej nekropoli i poznano podstawowe etapy historii Tanaisa.

Rezerwat archeologiczny thumb|250px|Wiejski dom z okolic Tanais, I-II wiek n.e., rekonstrukcja Pozostałości miasta wchodzą w skład rezerwatu archeologicznego „Tanais” – „muzeum pod gołym niebem”, pierwszego obiektu tego rodzaju w Rosji, otwartego w 1961.