Jan Baliński (ros. Иван Михайлович Балинский, ur. w Jaszunach, zm. w Petersburgu) – polski lekarz psychiatra działający w Rosji. Pierwszy w Rosji wykładowca psychiatrii jako samodzielnej dyscypliny medycznej, założyciel pierwszej rosyjskiej kliniki psychiatrycznej w 1867 roku.
Życiorys Syn Michała Balińskiego i Zofii Śniadeckiej, córki Jędrzeja Śniadeckiego. W 1842 ukończył z wyróżnieniem gimnazjum klasyczne w Warszawie, następnie wyjechał do Petersburga i podjął studia medyczne na Cesarskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej. W 1846 ukończył studia cum eximia laude, z celującymi wynikami i nagrodzony złotym medalem. Według różnych źródeł kolejne lata spędził albo pomagając w pracy w rodzinnym majątku, albo w szpitalu cholerycznym. Od 1850 w służbie wojskowej, jako młodszy lekarz w 2. wojskowo-lądowym szpitalu w Oranienbaumie, potem w Peterhofie. Następnie, dzięki protekcji Józefa Mianowskiego, udało mu się powrócić na uczelnię, gdzie 21 maja 1855 uzyskał stopień doktora medycyny na podstawie dysertacji Conspectus historicus in febris doctrinam, nieogłoszonej drukiem. Pod koniec 1856 został adiunktem w prowadzonej przez Mianowskiego klinice ginekologiczno-pediatrycznej. W 1857, po utworzeniu katedry psychiatrii, rozpoczął wykładanie tego przedmiotu.