W 1973 został wikariuszem Paula Hoppego, wizytatora apostolskiego dla Warmiaków pozostających poza diecezją. Urząd ten stanowił kontynuację duszpasterstwa niemieckich Warmiaków, zmuszonych do opuszczenia macierzystej diecezji w efekcie wojny i był elementem swoistej dwutorowości władzy w diecezji warmińskiej - w Olsztynie rezydowali tymczasowi rządcy w randze wikariuszy kapitulnych i administratorów apostolskich (m.in. Tomasz Wilczyński używał tytułu biskupa w Olsztynie, a nie biskupa warmińskiego), natomiast w Niemczech wikariusze kapitulni, wybierani przez niemieckich kanoników kapituły warmińskiej. Niemieckie zwierzchnictwo nad Warmiakami sprawowali kolejno ostatni biskup przedwojenny, zmuszony do wyjazdu z diecezji w 1945 Maximilian Kaller, po nim dawny proboszcz elbląski Artur Kather, wreszcie Paul Hoppe; sytuację unormował dopiero w 1972 dekret papieża Pawła VI, który całość władzy przywrócił biskupom rezydującym w Olsztynie, pozostawiając dla niemieckich Warmiaków duszpasterza w randze wizytatora apostolskiego. Wizytator rezydował w Domu Warmińskim w Münster w Westfalii, tam też swoje obowiązki wykonywał ks.