Front Leningradzki () – związek operacyjno-strategiczny Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na zachodnim terytorium ZSRR, działający podczas wojny z Niemcami w czasie II wojny światowej.
Historia Został sformowany 26 sierpnia 1941 z części wojsk Frontu Północnego (podzielony na Front Leningradzki i Front Karelski). Front ten organizował obronę w rejonie Leningradu przeciw niemieckiej Grupie Armii Północ. Uczestniczył razem z Frontem Wołchowskim w operacji tichwińskiej w 1941. Latem 1942 wraz z Frontem Wołchowskim przeprowadził kilka operacji zaczepnych, które zażegnały groźbę decydującego uderzenia na Leningrad. 12-18 stycznia 1943 z Frontem Wołchowskim dokonał w operacji Iskra przełamania pozycji niemieckiej 18 Armii w rejonie Siniawina, co doprowadziło do deblokady Leningradu. Później z Frontem Wołchowskim i 2 Frontem Nadbałtyckim uczestniczył w operacji leningradzko-nowogrodzkiej w 1944 r. zakończonej odrzuceniem wojsk niemieckich spod Leningradu. Razem z Frontem Karelskim uczestniczył w operacji karelskiej zakończonej podpisaniem 19 września 1944 przez Finlandię zawieszenia broni w wojnie z ZSRR.