Teoria przywiązania, teoria więzi () – teoria neopsychologiczna, której twórcą był brytyjski lekarz i psychoanalityk John Bowlby. Jest również pierwszą próbą zastosowania modelu etologicznego do wyjaśnienia problemów rozwoju psychologicznego człowieka, szczególnie w pierwszych latach jego życia. Teoria ta dotyczy negatywnego wpływu, jaki wywiera na rozwój małego dziecka utrata obiektów znaczących (ojca, matki bądź innego opiekuna) w wyniku niepoświęcania dziecku takiego czasu i uwagi, jakiego ono potrzebuje podczas swojego rozwoju emocjonalnego, co może ujawnić się w późniejszym okresie życia. W teorii przywiązania uznaje się, że po pierwsze, wspólnie tworzone relacje przywiązania są najważniejszym kontekstem w procesie rozwoju jednostki. Po drugie, rdzeń rozwijającego się self stanowi doświadczenie przedwerbalne. Po trzecie, postawa self względem doświadczenia jest lepszym prognostykiem poczucia bezpieczeństwa związanego z przywiązaniem niż konkretne fazy z życia jednostki.