masa ciała 127–170 g. W upierzeniu dymorfizm płciowy nie występuje. Pióra na czole, ciemieniu i po bokach głowy czarne, pod okiem widoczna granatowa plama, za okiem jasnoniebieska. Tył głowy biały z jasnoniebieskim nalotem. Szyja w górnej części o kolorze indygo, niżej jasnoniebieska. Lotki po wewnętrznej stronie brązowe. Sterówki w kolorze indygo. Na głowie występuje charakterystyczny czub z delikatnych piór puchowych, przypominający w dotyku aksamit. Spód ciała o zróżnicowanej barwie, od białej po kremową. Tęczówka żółta, u ptaków do 3. miesiąca życia brązowa.
Ekologia i zachowanie Biotop Modrowronki pluszogłowe zamieszkują zróżnicowane środowiska – nizinne lasy tropikalne, lasy w niskich górach, lasy deszczowe. Zazwyczaj odnotowywane do 1500 m n.p.m.; w Boliwii do 2800 m n.p.m. Spotykane bywają także na terenach otwartych, na wybrzeżach, w lasach wtórnych czy na terenach rolniczych.
Pożywienie Większość pożywienia (około 80%) stanowią owady, którym modrowronki pluszogłowe przed zjedzeniem obrywają skrzydła. Jedzą również owoce i nasiona, m.in. Casearia, gujawy truskawkowej, figowców, filodendronów, kaki, flaszowca.