Fiodor Fiodorowicz Abramow, ros. Фёдор Фёдорович Абрамов (ur. w stanicy Mitiakinskaja w Obwodzie Wojska Dońskiego, zm. 8/9 marca 1963 w Lakewood koło Nowego Jorku) – rosyjski wojskowy (generał porucznik, emigracyjny działacz antykomunistyczny, członek Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.
Życiorys Ukończył Piotrowski Korpus Kadetów w Połtawie, 3 Aleksandryjską Szkołę Wojskową, a w 1891 Nikołajewską Szkołę Inżynieryjną. Służył w baterii artylerii lejbwardii Kozaków dońskich. W 1898 r. ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego, po czym dostał przydział do sztabu 1 Dywizji Kawalerii Kozaków Dońskich jako starszy adiutant. Następnie przeszedł kurs oficerskiej szkoły kawaleryjskiej z przydziałem do 43 twerskiego pułku dragonów jako dowódca szwadronu. Od 1902 r. był sztabsoficerem w stopniu podpułkownika przy sztabie VI Korpusu Armijnego, a później starszym adiutantem w sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego.
Brał udział w latach 1904–1905 w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1906 r. został w stopniu pułkownika dowódcą 55 finlandzkiego pułku dragonów. Od 1907 r. był szefem sztabu 13 Dywizji Kawalerii, a od 1912 r. – dowódcą sankt-petersburskiego pułku ułańskiego. Od 1914 r. w stopniu generała majora sprawował funkcję komendanta Twerskiej Szkoły Kawalerii.