Rajmund Oppeln-Bronikowski herbu własnego (ur. 11 sierpnia 1787 we Wschowie, zm. 26 grudnia 1869 w Ostrowie Wielkopolskim) – oficer wojsk Księstwa Warszawskiego, powstaniec listopadowy.
Rajmund Bronikowski pochodził z najzamożniejszej gałęzi polskiej linii swego starego polsko-niemieckiego rodu. Ojciec Antoni (zm. 1807), żonaty z Anastazją z Rogalińskich (zm. 1835), posiadał trzy okazałe folwarki koło Krobi i Rawicza: Czestram, Sworowo i Golejewko. Po zakończeniu nauk w rodzinnym domu Rajmund Bronikowski zapisał się do szkoły budowlanej we Wrocławiu, ale przerwał naukę po wkroczeniu wojsk napoleońskich do Poznańskiego (1807). Obaj starsi bracia, Wiktor i Roman, wstąpili do wojska francuskiego, a Rajmund powrócił w rodzinne strony, by zająć się owdowiałą matką. Finanse rodziny były już wtedy nadszarpnięte przez złą gospodarkę ojca i rozrzutność brata Romana, więc Bronikowski przyjął pracę w administracji cywilnej Księstwa Warszawskiego. W roku 1808 wysłano go z Poznania do Warszawy w celu nauki zasad Kodeksu Napoleona. W stolicy zajął się nim wpływowy krewny, generał Mikołaj Oppeln-Bronikowski i skłonił go do przejścia do służby wojskowej. Jako porucznik Rajmund Bronikowski odznaczył się w bitwie pod Raszynem i został mianowany adiutantem gen. Dąbrowskiego.