Poza kosami lub karabinami piechurzy posiadali siekiery, a w późniejszym okresie niekiedy także tasaki (pałasze piechoty). Oficerowie byli uzbrojeni w szable i pistolety. Wyposażenie żołnierzy, uzbrojonych w karabiny, uzupełniała ładownica na 40 naboi (czasem zastępowana torbą płócienną) oraz pochwa na bagnet.
Umundurowanie początkowo było niejednolite i powinno składać się z: wołoszki lub sukmany, najlepiej sukiennej, podszytej płótnem, w kolorze zgodnym ze strojem włościańskim w danym województwie, z kołnierzem w kolorze województwa: kaftana lub kożuszka z rękawami, zakrywającego podbrzusze; spodni sukiennych, płótnem podszytych, szarych lub w kolorze wołoszki; ciżem (trzewików) lub butów krótkich (z krótkimi cholewami); furażerki z zausznicami, z lampasem (otokiem) w kolorze województwa; dwóch halsztuchów (co można tłumaczyć na „szalik ”lub „krawat”) czarnych; trzech koszul; pary rękawiczek bez palców; dwóch par gatek (kalesonów) płóciennych. Wyłogi żółte, naramienniki granatowe z wypustką.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Piechota liniowa powstania listopadowego Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1831 Kategoria:Pułki piechoty liniowej Królestwa Kongresowego Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1831