Praktyczne metody na uczulenie halogenków srebra na zielone i później pomarańczowe światło zostały wynalezione w 1873 i 1884 roku przez Hermana Vogela (pełna czułość filmu na barwę czerwoną nie została odkryta do wczesnych lat XX wieku). mały|Tadeusz Rząca, Tatry, Morskie Oko (fot. autochromowa, szkło) 1910-1920, MHF 3727 II 76 W pełni kolorowa płytka zwana autochromem została wprowadzona na rynek po 1907 roku. W autochromie szklana płytka pokryta była barwną mozaiką (swego rodzaju rastrem) mikroskopijnych ziarenek skrobi ziemniaczanej w kolorach czerwonym, zielonym i niebieskim, a całość pokryta była emulsją panchromatyczną do fotografii czarno-białej. Podczas ekspozycji światło przenikało przez różnokolorowe ziarenka, a po wywołaniu do pozytywu powstawał barwny obraz w naturalnych kolorach. Wadą tego rozwiązania była konieczność stosunkowo długiego czasu naświetlania płyt autochromowych oraz mała czułość i duże ziarno. Wierność oddawania barw i trwałość była problematyczna. Wszelkie wady wyeliminowano w 1935 kiedy wynaleziono w USA kolorowy film fotograficzny Kodak Kodachrome idealnie odzwierciedlający kolory otoczenia, trwały i zapewniający doskonałą ostrość obrazu.