Oddziały pod dowództwem Hryhorjewa zdobyły Werblużkę oraz Aleksandrię, faktycznie opanowały ziemię chersońską, po czym Hryhorjew ogłosił się atamanem wojsk powstańczych „ziemi chersońskiej, Zaporoża i Taurydy”, chociaż faktycznie kontrolował jedynie pierwszy ze wskazanych obszarów. Sześciotysięczne siły Hryhorjewa jako odrębna dywizja weszły do Południowej Grupy Wojsk URL pod dowództwem atamana Ołeksandra Hrekowa. Kontrola dowództwa wojsk URL nad tymi oddziałami była jednak jedynie częściowa.

W szeregach Armii Czerwonej W styczniu 1919 r., gdy na Ukrainę wkroczyła Armia Czerwona, a Dyrektoriat realnie kontrolował coraz mniejszą część Ukrainy, Hryhorjew postanowił przejść na stronę zwycięskich bolszewików. Drugą przyczyną, która skłoniła go do zmiany frontu, był fakt, iż Petlura nie pozwolił mu zaatakować francuskich sił interwencyjnych lądujących w Odessie. 2 lutego 1919 r., ponad miesiąc po proklamowaniu Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej ze stolicą w Charkowie i na trzy dni przed zajęciem Kijowa przez Armię Czerwoną, Hryhorjew zgodził się uznać zwierzchność rządu USRR i dowództwa Armii Czerwonej na Ukrainie. Zgodził się także przekształcić swoje oddziały w jednostki regularne.