Po ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca, dostał się w październiku w rejonie Wiaźmy do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. Wkrótce podjął kolaborację z Niemcami. Pod koniec 1942 r. wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA), po czym przeszedł kursy propagandowe. Na pocz. stycznia 1943 r. został mianowany przez Niemców starszym propagandystą stalagu w Hochenstein w Prusach Wschodnich, a następnie dowódcą 2 kompanii oficerskiej w szkole propagandystów ROA w Dabendorfie. Od końca maja 1943 r. zajmował funkcję szefa kursów przygotowawczych ROA organizowanych przy stalagu 3A pod Berlinem. W listopadzie został zastępcą dowódcy batalionu kursanckiego w Dabendorfie. W kwietniu 1944 r. został wyznaczony starszym oficerem propagandy przy sztabie Grupy Armii Północ. Był jednym z organizatorów kursów propagandystów ROA w Rydze, zostając w czerwcu ich szefem. Pod koniec 1944 r. objął funkcję oficera do specjalnych poruczeń i adiutanta gen. Andrieja A. Własowa. Jednocześnie został szefem oddziału dowódczego Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Na pocz. 1945 r. dostał awans do stopnia generała majora. Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR. 9 października 1945 r. został zaocznie skazany przez Sowietów na karę śmierci. Zamieszkał w zachodnich Niemczech, a następnie wyjechał do USA. Na pocz.