częściowe oświetlenie w rejonie restauracji.
Po zakończeniu II wojny światowej nazwa Parku Sołackiego na krótki okres została zmieniona na Park im. Stalina (do 1956), co nie przeszkodziło organizować w nim różnego rodzaju festynów, dancingów w restauracji Wypoczynek, korzystać z nadal istniejących – aczkolwiek już płaskodennych – łódek i kajaków na stawie, czy też spotykać się zimą mieszkańcom Sołacza na miejskiej ślizgawce. Czy to w czasie festynów ludowych czy też letnimi wieczorami w parku nadal przygrywała doborowa orkiestra, co m.in. sprawiało, iż w tych „ponurych” latach można było tutaj znaleźć dość radosne miejsce i poczuć się inaczej. Fakt, iż we wczesnych latach pięćdziesiątych Park Sołacki jako jedyny z parków poznańskich godzien był przyjąć to „boskie” imię, świadczy wyraźnie o wyjątkowej randze tego terenu.
Swoistym symbolem Parku Sołackiego z tego okresu obok charakterystycznego wyglądu budynku restauracyjnego – sprzed ścięcia jego obu wież – stała się także wysoka (ponad 30 m) wieża do skoków spadochronowych, która przez kilka lat nieużywana, stanowiąca zagrożenie bezpieczeństwa dla spacerowiczów, została wysadzona w powietrze przez saperów (przy dwukrotnej próbie) w 1969 r., a następnie rozebrana około 1974 r.
W 1977 r.