Stanisław Sylwester Suryn (ur. 31 grudnia 1858 w Warszawie, zm. 11 lutego 1928) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 31 grudnia 1858 w Warszawie, w rodzinie Onufrego Franciszka Suryna herbu własnego, majora armii rosyjskiej.
Po ukończeniu Nowgorodzkiego Korpusu Kadetów Grafa generała artylerii Aleksego Arakczejewa w Niżnym Nowogrodzie (ros. Нижегородский графа Аракчева Кадетский Корпус) wstąpił do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. Naukę zakończył 22 maja 1877 (XIV promocja) i rozpoczął zawodową służbę wojskową w armii rosyjskiej. W latach 1904–1905 brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Dowodził kompanią karabinów maszynowych. Za osiągnięcia na polu walki awansowany na podpułkownika. 25 lutego 1912 mianowany dowódcą 6 Pułku Grenadierów Generała Marszałka Polnego Wielkiego Księcia Michała stacjonującego w Moskwie i wchodzącego w skład 2 Dywizji Grenadierów Korpusu Grenadierów. Na czele tego pułku brał udział w I wojnie światowej. Był trzykrotnie ranny. W 1915 został awansowany na generała majora ze starszeństwem z 27 sierpnia 1915 i mianowany dowódcą brygady w składzie 8 Dywizji Piechoty. Sprawował opiekę nad Legionem Puławskim za co był zwalczany przez gen. Mrozowskiego.