Walczący w składzie korpusu gen. Ramorino pułk, w nocy z 16 na 17 września, wraz z pozostałymi jednostkami korpusu przekroczył pod Borowem koło Zawichostu granicę austriacką i został internowany.
Żołnierze pułku Pułkiem dowodzili: płk Wacław Sierakowski (22 III 1831 – 14 VII 1931) ppłk Paweł Witkowski (14 VII 1931 – ).
Walki pułku Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego.
Po sformowaniu pułk został skierowany do Modlina i tam pozostał do lipca 1831. W ostatnich dniach lipca dwa bataliony pułku przerzucone zostały nad Bzurę, w rejon ujścia Rawki i weszły w skład wojsk przewidzianych do odparcia ataku feldmarszałka Iwana Paskiewicza. Do planowanej akcji zaczepnej nie doszło i w połowie sierpnia bataliony powróciły do Modlina. Pod koniec sierpnia pułk przydzielony został do nowo utworzonej 6 Dywizji Piechoty i wraz z nią 23 sierpnia opuścił Warszawę. W Modlinie pozostał oddział złożony z 5 oficerów i 172 szeregowych. Pułk maszerując przez Garwolin – Łuków dotarł pod Międzyrzecz. Tu walczył w bitwie pod Rogożnicą. Pościg zakończył się jednak niepowodzeniem i korpus gen. Ramorino zawrócił na Siedlce. Potem zdecydowano się iść na południe na Łuków – Opole.