mały|prawo|200px|Gen. Józef Bem mały|prawo|200px|Sándor Petőfi mały|prawo|200px|Prof. dr Jan Reychman mały|prawo|200px|János Arany mały|prawo|200px|Ferenc Molnár Węgiersko-polskie związki literackie do wieku XVIII w Polsce były ograniczone do zainteresowania kronikami i wydarzeniami aktualnymi na Węgrzech. Informacje o Polsce przedostawały się na Węgry od średniowiecza za pomocą kontaktów o charakterze religijnym. Po XVIII wieku nastąpiło poszerzenie osiągnięć hungarologii polskiej. Od XIX wieku zaczęły ukazywać się obszerniejsze informacje na temat literatury węgierskiej, jednak dopiero w epoce romantyzmu szczególnie zwrócono uwagę na kulturę węgierską.
Historia Początki W XV i XVI wieku Akademia Krakowska była największą Alma Mater dla uczącej się młodzieży węgierskiej wynoszącej ponad 16% ogółu wszystkich studentów. Od roku 1466 do 1526 uczyło się w krakowskiej uczelni ponad 2300 studentów węgierskich, wśród których znaleźli się przyszli twórcy literatury narodowej. Popularnym powiedzeniem było wówczas Hungariae natum, Cracoviae educatum. W krakowskich drukarniach w tym czasie wychodziły najstarsze druki Janosza Sylwestra (węg. János Sylvester)., tłumacza Nowego Testamentu, rozmówki Sebastiana Heydena („Colloquia puerilia”) z 1527. Jan Honter (łac.