Grobowce Atuanu (tyt. oryg. The Tombs of Atuan) – powieść fantasy amerykańskiej pisarki Ursuli K. Le Guin, druga część cyklu Ziemiomorze.

Wydana w 1971 przez wydawnictwo Atheneum Books, polskie tłumaczenie Piotra W. Cholewy ukazało się nakładem wydawnictwa Phantom Press w 1990 w serii Fantasy & SF.

Powieść otrzymała w 1972 nagrodę Newbery Honor Book.

Telewizyjna produkcja Ziemiomorze (2004), jest częściowo oparta na tym tomie cyklu.

Fabuła Dziewczynka imieniem Tenar urodziła się tego samego dnia, kiedy zmarła najwyższa kapłanka Grobowców Atuanu, na wyspach Kargadu, więc gdy kończy sześć lat, staje się jej następczynią. Traci wtedy swe imię i przyjmuje przydomek Kapłanki Wiecznie Odradzanej, Arha – Pożarta. Od kapłanek niższego szczebla – Thar i Kossil, zawistnych i cynicznych, uczy się obrzędów Bezimiennych Bogów. Uczy się także na pamięć poruszać się po podziemnym Labiryncie, gdzie spoczywają skarby Bogów, gdzie nigdy nie wpadł nawet promień światła. Lata mijają, obrzędy są tak samo nudne, a w Bezimiennych Bogów nie wierzą już chyba nawet same kapłanki, całą energię poświęcając na intrygi. Jednak któregoś dnia, Arha podążając przez Labirynt dostrzega nikły blask. Przez tajny otwór widzi w podziemiach mężczyznę, który uwiązł, próbując dostać się do Labiryntu.