u wybrzeży kontynentu wyróżnia się głęboki Rów Atakamski i podmorski Grzbiet Juan Fernandez, widoczny jest wąski szelf po stronie pacyficznej i szeroki po stronie atlantyckiej Przy pasywnych krawędziach kontynentów można wyróżnić: szelf kontynentalny – fragmenty bloków kontynentalnych, zbudowane ze skorupy kontynentalnej oraz osadów morskich, sięgające zazwyczaj do 200 m głębokości, gdzie kończą się gwałtownym załomem, stok kontynentalny (skłon kontynentalny) – stromy odcinek dna, łączący szelf z właściwym zbiornikiem oceanicznymi, podnóże kontynentalne (wyniesienie kontynentalne) – słabo nachylony obszar pomiędzy stokiem a równiną abisalną,

Przy aktywnych krawędziach kontynentów stok przechodzi czasem bezpośrednio w: rów oceaniczny – głęboka forma dna, sięgają od 7000 do 11 000 m głębokości, długie na 300–5000 km, szerokie na 30–100 km, związana ze strefą subdukcji,