Meteoryt Pułtusk – pozostałości ciała niebieskiego, które po rozpadnięciu się w atmosferze spadło w postaci deszczu meteorytowego na północny wschód od Pułtuska dnia 30 stycznia 1868.

Należy do grupy chondrytów zwyczajnych (H5).

Wiadomości ogólne Obszar spadku – 127 km² Masa całkowita spadku – 8863 kg Liczba okazów – 68 780 (przeważnie po kilka gramów) Największy znaleziony okaz – 9095 g

Struktura thumb|left|250px|Meteoryt Pułtusk Meteoryt Pułtusk ma strukturę brekcjowatą, co oznacza, że złożony jest z drobnych okruchów skalnych. Okruchy składają się z chondr piroksenowych albo oliwinowych rozmieszczonych w masie plagioklazowo–oliwinowej. Występuje też kamacyt (żelazo).

Skład chemiczny mały|Skład chemiczny i jego przeliczenie na udziały minerałów. Skład meteorytu Pułtusk w % wagowych: SiO2 36,44 TiO2 0,18 Al2O3 1,88 Fe metaliczne 17,62 Cr2O3 0,37 FeO 9,48 Ni w żelazie meteorytowym 9,13 MnO 0,25 MgO 23,75 Fe jako siarczek żelaza 3,80 CaO 1,82 Na2O 0,83 S jako siarczek żelaza 2,17 K2O 0,09 P2O5 0,22 Ogólna zawartość żelaza 27,19 Fe 16,02 Ni 1,61 FeS 5,97 Suma 98,91