Zimują w niej licznie nietoperze.
Historia odkrycia Otwór jaskini został odkryty przez Stefana Zwolińskiego i Jerzego Zahorskiego w roku 1933, jednak ze względu na niewielkie rozmiary szczeliny prowadzącej w głąb skały wycofali się oni z dalszej eksploracji. W 1938 r. początkowe partie odkryli Gross i Kopkowicz (uczniowie zakopiańskiego gimnazjum). W 1951 roku Kazimierz Kowalski dokonał odkrycia drugiego, górnego otworu, a następnie razem z Władysławem Danowskim i Maciejem Kuczyńskim odkryli dalsze, obszerne partie jaskini, aż do Syfonu Końcowego. Tego samego roku siedmioosobowa grupa grotołazów poznała kilkaset metrów bocznych korytarzy.
W dniach od 1 do 4 lutego 1956 roku jaskinię penetrowała wyłącznie kobieca wyprawa pod kierownictwem Zofii Łukaszczyk, zorganizowana przez członkinie Krakowskiej Sekcji Taternictwa Jaskiniowego. Podczas tej wyprawy zostało odkryte nowe przejście z dolnego piętra jaskini w pobliże otworu wejściowego. Prawdopodobnie była to pierwsza wyłącznie kobieca eksploracyjna wyprawa jaskiniowa w dziejach światowej speleologiiBurchard Przemysław: Z życia Krakowskiej Sekcji Taternictwa Jaskiniowego, w: „Wierchy” R. 25 (1956), s. 230..
W 1966 roku warszawscy grotołazi przekopali Syfon Końcowy, eksplorując ponad 800 metrów dalszych partii jaskini i odkrywając jej trzeci otwór.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jaskinie polskich Tatr Kategoria:Jaskinie Tatr Zachodnich