Po rozerwaniu się otoczki na zewnątrz wydostają się spory, które poprzez błonę śluzową w przewodzie pokarmowym dostają się do układu krwionośnego a następnie tą drogą do różnych innych narządów.
Gdy już osiedlą się w nowym żywicielu, spory te otaczają się błoną a następnie powstają plazmodia (wielkości 200 µm – 1,5 mm) otoczone gromadą małych, potomnych. W strzępkach kiełkującej tam grzybni powstają tzw. endospory, które po uwolnieniu się dają początek nowym cystom. Spory te są również zdolne do migracji i mogą „kiełkować" w coraz to nowych miejscach atakując nowe narządy.
Źródła infekcji Droga zarażenia się ryby tym grzybem jest najczęściej drogą poprzez układ trawienny. Narządy atakowane przez tego grzyba to najczęściej: wątroba i nerki, rzadko w mięśniach. Obecność tego grzyba stwierdzono również w śledzionie, sercu, skrzelach, mózgu, tkance nerwowej oka, gonadach i w skórze właściwej. Przyczyną zakażenia może być również "żywy pokarm" widłonogi, oczlik, lub np. dafnia.
Spory grzyba ryb są bardzo oporne na niekorzystne warunki. W trudnych warunkach mogą przeżyć nawet przez 6 miesięcy. Są za to bardzo wrażliwe na wysoką (powyżej 20°C) jak i na niską temperaturę (poniżej —10 °C).